Lombok en de Gili-eilanden

Selamat Siang!

Na tien leuke dagen in Bali namen we, nog steeds in het gezelschap van onze Canadese vriend Olek, de trage maar goedkope publieke ferry naar Lombok. Op dit eiland brachten we twee nachten door in Senggigi om daarna alweer op de boot te stappen richting Gili Trawangan, het grootste van de drie Gili-eilanden. Op de eerste dag huurden we samen met Olek en Jan, een Hollander die we ook hadden leren kennen, snorkelgerief om de hele dag in het azuurblauwe water van Gili Trawangan te dobberen.

Op de ferry naar Lombok

De volgende dag vaarden we op en af naar Gili Air om ook daar een hele dag te snorkelen en te chillen op het strand.

Gili Trawangan

Geen gemotoriseerde voertuigen toegestaan op Gili

De derde en laatste dag maakten we nog eens gebruik van onze duiklicensie en deden we samen met Olek en David und Hannah uit Duitsland, twee duiken in de omgeving van Gili Trawangan. Tijdens onze eerste duik zagen we enkele grote schildpadden. Het koraal was hier wel niet zo mooi, wat te danken is aan de jarenlange dynamietvisserij van de lokale bevolking die ervoor heeft gezorgd dat de Indonesische onderwaterwereld gedurende jaren naar de verdoemenis is geblazen.... Gelukkig ziet men hier nu eindelijk in wat voor prachtige zeeen men heeft en is het gebruik van explosieven om vis te `vangen` gestopt.
`s Middag genoten we van een overheerlijke kip curry op het kleinste en rustigste van de drie eilanden; Gili Meno.
Tijdens onze tweede duik, die een uur duurde, zagen we naast opnieuw grote schildpadden ook haaien en een inktvis.

Die avond gingen we allemaal samen een grote Bintang drinken, om onze leuke tijd op de Gili-eilanden op een gepaste wijze af te sluiten.

De volgende ochtend keerden we terug naar Lombok, waar we afscheid namen van Olek, die terug naar Canada vertrok. Voor ons was het nog lang geen tijd om aan `terug naar Belgia gaan` te denken, dus vertrokken we samen met David en Hannah naar Kuta, in het zuiden van Lombok. Onderweg stopten we nog even in een weversdorp, waar we de vrouwen aan het werk zagen en zelf ook eens konden proberen `Sarongs` te maken.

Het Kuta van Lombok is zowat het tegenovergesteld van Kuta -  Bali. Een klein dorpje aan de zee: heel rustig en bijna geen toeristen! We huurden een brommerke om alle prachtige stranden (behordende tot de mooiste van Indonesie) te bezoeken en er te zwemmen met de lokale kinderen en te genieten van een verse kokosnoot op het spierwitte zand...

Na Kuta gingen we naar Mataram, de hoofdstad van Lombok in de hoop hier ons visum te kunnen verlengen voor 1 maand, want Indonesie is echt enorm groot en we willen nog zoveel zien en doen. Gelukkig vonden we iemand (we denken lokale mafia) die voor wat extra roepia`s ons paspoort meenam en enkele uurtjes later terugbracht met een officiele stempel...

Nadat het papierwerk in orde was gebracht en we dus tot 20 juli in het land kunnen blijven, werd het tijd om te beslissen welke richting we uit zouden gaan. Lukraak beslisten we naar Flores te gaan (oost-indonesie). We namen afscheid van David en Hannah (die naar Java gingen) en begonnen de volgende dag aan onze reis naar het eiland dat men hier `de bloem` noemt. Een beslissing waar we zeker geen spijt van zouden krijgen...

Groetjes,

Sil en Antoine

Bali

Dag thuisfront,

Na een lang verblijf in Australie, keken we er naar uit om naar Indonesie te komen. En hier zijn we dan, al 10 dagen.
Er zullen helaas geen foto`s bij het verhaal staan want uploaden is niet zo evident. En aangezien we onze foto`s al eens bijna kwijt waren door een computervirus, willen we absoluut geen risico nemen. Die komen nog wel eens...

4 nachten KUTA

Na en lange vlucht vanuit Perth -  via Hong Kong - naar het vliegveld van Denpasar in Bali en na het omwisselen van onze dollars in onze eerste Indonesische roepia`s, bracht een "Taksi" ons naar het hartje van de toeristenstad Kuta. Beladen met onze zware rugzakken gingen we, ons een weg banend doorheen de enorme mensenzee en het chaotische verkeer (auto`s maar vooral brommers die hier zowel links als rechts rijden en voortdurend hun toeter gebruiken) opzoek naar een mooie en goedkope slaapplaats. Moe van de lange reis besloten we niet te ver te wandelen met 20 kg op onze rug en installeerden we ons in  "losmen Arthawan", dat heel goed gelegen was en, zoals na een verdere zoektocht naar accomodatie zou blijken, goedkoop voor Kuta.

Na een heerlijke (koude) douche trokken we de stad in. Al gauw bleek duidelijk dat de Indonesiers zeer behulpzame mensen zijn. Zowat elke drie meter biedt iemand je wel transport aan of wil een uitbater van de ontelbare winkeltjes je wel iets verkopen voor een "Tsjiep Price".
Dat hier veel Australiers rondlopen werd ook al gauw duidelijk: de iets vloeiender engelssprekende Indonesiers lokken de toeristen met zinnen als Come here mate, bloody fucking cheap mate!.
Wanneer we hen duidelijk maakten dat we niet echt Aussies waren, lieten ze ons vrij snel met rust, even dan toch, want drie meter verder stond de volgende verkoper al klaar om ons zijn identieke koopwaar aan te smeren...

Met een betaalbaar (zeker als je van Down Under komt) Bintang-pintje in ons systeem, kropen we uitgeput ons bed in...

De volgende twee dagen legden we te voet heel wat kilometers af in Kuta; winkeltjes kijken, brommertjes ontwijken en onze 12 kilo vuile was binnenbrengen (daar hebben die Balinezen eens goed mee gelachen, zoveel vuile was hadden ze hier nog niet veel zien binnengebracht worden).
`s Namiddags gingen we naar het strand waar we voor een spotprijsje (die we zelf hadden afgedwongen) een surfplank en bodyboard huurden om na de Australische ook eens de Indonesische golven te berijden.
Die avond aten we in een Warung, een eettent waar je lekker en goedkoop (tussen 0.20 en 0.50 euro) van lokale gerechten kan genieten.

Onze laatste dag in Kuta huurden we een brommer en reden we langsheen kleine dorpen naar de tempel van Ullu Wattu op het schiereiland Bukit. De tempel zelf was niet zo heel speciaal, maar het uitzicht over de wilde kustlijn was gewoonweg subliem. Ook de tientallen apen die er rondliepen en toeristen van hun water, eten en zonnebrillen beroofden, waren goed entertainment.

We besloten om voor ons avondmaal eens meer dan een euro te betalen en zetten ons aan een tafeltje op het strand nadat we elk onze eigen, versgevangen vis hadden uitgekozen. Met onze blote voeten in het zand en een grote gebbqde barracuda en white snapper voor onze neuzen, genoten we van een roodgele zonsondergang in de oceaan...

3 nachten UBUD

De volgende dag vertrokken we in een overvol busje naar Ubud dat in het binnenland ligt en bekend staat om zijn traditionele Indonesische dansvoorstellingen. Niet te missen dus! We koze om naar een Kecak-dans te gaan kijken, waarbij een dertigtal schaarsgeklede mannen in een cirkel zitten (of zoals de infofolder stelde "they shit in a concentric circle) en gedurende de 1.5 uur durende dansvoorstelling 'chakachak' zingen. Ah nee, niet allemaal! 1 van hen kreeg de eer heel de tijd "pom pom pom" te zeggen!
De mooi verklede meisjes dansten in de cirkel, maar wij vonden dansen een groot woord. Het was eerder een toneeltje waarbij ze een verhaal over hun goden vertellen door met overstrekte vingers en rollende ogen voort te bewegen tussen de mannen.
De show werd afgesloten door een zotte oude man die, verkleed als een paard, als een bezetene gedurende tien minuten op zijn blote voeten  door brandende kokosnootschillen bleef lopen. Wijzelf merkten niet veel van de `trance` die met dergelijke uitvoeringen beoogd wordt, maar we kunnen heel goed begrijpen dat die oude man heel ver heen was aan het einde van zijn demonstratie.

De volgende dag huurden we weer een scooter (snel, goedkoop en heel zuinig). We reden naar Mount Batur, een vulkaan die reeds vele Balinese levens eistte. Onderweg bezochten we een tempel waar water dat er uit de grond komt, door de Balinezen gebruikt wordt om zichzelf te baden. Dit heilige water zou een helende kracht hebben en daarom probeerde Anthony zijn nog steeds kapotte surfknie te genezen in de bron... Helaas, pindakaas...

Eten deden we langs de weg in een zogenaamde `Warung`. Hier komen niet veel toeristen en met een glimlach en een nodige dosis Indonesische woorden, konden we elk voor zo`n 20 eurocent eten, lekker eten!

Op onze laatste dag in Ubud reden we met onze motorbike richting het oosten. We cruisden langsheen prachtige rijstvelden in terrasvorm, door afgelegen dorpjes en over hoge bergpassen waar de staat van de weg niet altijd zo veilig was.

2 nachten AMED

Na een 3 uur durende shuttle-rit kwamen we aan in Amed, een klustering van dorpjes langs de kust in het oosten van Bali. Hier zijn honderden slaapplaatsen maar op dit ogenblik bijna geen toeristen dus konden we voor een heel zacht prijsje een supermooie kamer krijgen bij Joli Home Stay.

Onderweg naar Amed leerden we een Canadees kennen die niet zo goed wist wat te doen en dan maar besloot zich gedurende een paar dagen aan ons te hechten.

In Amed huurden we (natuurlijk) weer een scooter om te gaan snorkelen aan het `Liberty shipwreck` en andere plaatsen met mooi koraal.

De Home Stay waar we sliepen, lag in het midden van een echt Balinees dorp en dus kregen we het echte leven de lokale inwoners te zien en vooral te horen (veel brommers maar vooral veel hanen die om 5 u `s morgens de hele buurt wakker maken)

Op onze laatste avond in Bali gingen we kijken naar een (illegaal) hanengevecht dat in het dorp naast het onze werd georganiseerd, waarbij de honderd aanwezigen hun zuurverdiende roepia`s inzetten op 1 van de 2 hanen die elkaar tot der dood bekampten. Een bloederig gebeuren want de hanen krijgen aan 1 poot een scherp mes van zo`n 5 cm aangebonden. De winnende haan mag een paar dagen later terug de ring in en de verliezende haan vliegt rechtstreeks de kookpot in!

Tot de volgende keer!!

Sil en Antoine xx

WA, part II

Hellooow!!

Het blijkt echt niet simpel om werk te vinden in West Australie op dit moment. Zeker niet voor een periode van maar enkele weken... We gaan dus met een redelijk beperkt budget naar Indonesie vertrekken, maar niet getreurd: we hebben onszelf een basiscursus Indonesisch aangeleerd, vastbesloten om ons niet te laten afrippen! Laat het onderhandelen maar beginnen!

In onze laatste week Down Under, na een zeer mooie en lange trip noordwaarts (zie vorige blog), reden we ook nog een stukje richting het zuiden. De afstanden tussen de verschillende "steden" waren hier beduidend korter (zo moesten we geen 300 km meer rijden om een brood te vinden) en de temperatuur lag een heeeel stuk lager dan in het noorden! Veel nieuws zagen we hier wel niet. Wederom veel mooie natuur, vooral ongerepte kustlijnen met weer opvallend helder water.

Klik mij!

Onze Australie-reis sluiten we af in Perth, waar we ons op dit moment (voor de 3e keer) bevinden, en de dag doorbrengen met shoppen, koffietjes drinken (om ons warm te houden) en gratis internetten in de Apple Store ;-) in afwachting van onze vlucht die om 5 na middernacht richting Bali vertrekt.

Na zo`n 8 maanden tussen de Australiers te hebben gewoond, kunnen we toch wel stellen dat we weten hoe deze chille mensen leven, denken, doen en vooral niet doen...
Eerst en vooral: Australiers houden van hun land! Overal zijn de publieke plaatsen tiptop in orde en piekfijn onderhouden. Publieke voorzieningen (WC`s, douches, drinkbaar water, elektrische BBQ`s, ...) zijn bijna in elk dorp aanwezig. Dit maakt reizen natuurlijk heel aangenaam. En met reizen, dan spreken we niet enkel over buitenlandse toeristen. Een groot aandeel van de reizigers hier is Australisch. Ze leven dan ook in een enorm land, waar ze - en zo doen ze het bijna allemaal - met hun 4x4 en caravan doortrekken. Australie is een echt kampeerland en bij bijna elke Australier zit kamperen gewoon in het bloed (nog erger dan bij die Hollanders)...

Deel 1 van onze reis, in onze eigen camper, lag aan een zodanig traag tempo dat we echt de tijd hadden om ons tussen de Australiers te mengen. We werden regelmatig bij mensen uitgenodigd voor een pint en een babbel en kregen ook te zien hoe het "werkleven" hier verloopt. Met de gehuurde campers reisden we een stuk sneller. We deden vele kilometers en zagen de grote diversiteit die de Australische natuur te bieden heeft.

We hebben veel gezien van dit eiland maar nog lang niet alles, zelfs niet na 8 maanden en 20000 km op de teller. Australie is enorm, met veel prachtige natuur. Op bepaalde momenten ben je de ene minuut op het hagelwitte strand en de andere minuut in een uitgestrekt regenwoud met talloze watervallen en kronkelende riviertjes. Op sommige plaatsen - vooral de westkust dan - kan je uren aan een stuk aan het rijden zijn en lijkt het alsof je nog niet vooruit bent gegaan. Woestijn die honderden kilometers lang onveranderd blijft...

Wil je natuur, ga dan Down Under. Wil je cultuur, blijf er dan weg :-) Buiten de 'surfcultuur' kom je hier voorbij het ene strontdorp na het andere waar je steeds het zelfde ziet: Coles supermarkten, pubs/ hotels en rondhangende aboriginals...

Wie hier wilt reizen, koopt of huurt best een camper, vinden wij. Je kan veel meer plaatsen zien, op veel meer mooie plekjes stoppen en er (bijna) altijd probleemloos slapen en - heel belangrijk in dit toch wel dure land - veel geld besparen op eten en accomodatie.

We hadden het goed, hebben ontzettend leuke dingen gedaan, veel gezien en geleerd hoe het Australische leven loopt. We kijken er nu erg naar uit om Indonesie te gaan ontdekken! Het zal er in ieder geval heel anders zijn dan hier...


Allerlaatste groetjes vanuit Australie!!!!

WA, part I

Dag Bloglezers,

Na een geslaagde reis doorheen het `rode centrum` van Australie, landde ons Quantas vliegtuig na een 3 uur durende vlucht in Perth. Via de website van couchsurfing kwamen we terecht bij Warren in een gezellig oma-huisje. Hier verbleven we vier nachten (gratis) in het gezelschap van nog 2 andere couchsurfers, Barbara (Oostenrijk) en Charley (U.K.). In deze vier dagen verkenden we Perth, te voet en gebruikmakend van het openbaar vervoer. We spraken af met Ben en Bianca - onze Duitse perzikplukcollega`s - en brachten een aangename dag door met hen. De dag erna gingen we met Jerre (sportkotcollega) en zijn (reis)partner Coralie in het 'Belgian Beer Cafe Westende' een Duvel drinken!

Tussendoor zochten we, tevergeefs, naar een job. Een keer waren we er heel dicht bij maar de Duitser (er zijn er hier meer als in Duitsland zelf) die ons de job beloofde op een boerderij was plots onbereikbaar en na zo`n 100 x bellen besloten we deze farmjob maar uit ons hoofd te zetten. Ander werk was er echter niet te vinden, de overstromingen aan de oostkust hebben alle werkreizigers naar het Westen gejaagd en dus is de vraag veel hoger dan het aanbod. Spijtig voor onze rekening, maar na het boeken van een camper (met frigo!) was de teleurstelling snel vergeten.
We bedankten Warren  voor de goede ontvangst en verhuizden onze spullen naar Anton, waar we ook 2 dagen couchsurften, alvorens de camper vol te tanken en koers te zetten richting het Noorden... Back on the road met camper numero 3!


Op onze eerste dag van onze roadtrip langsheen de Australische westkust was het Silke`s verjaardag! Na een lekker ontbijtje reden we naar Lancelin, waar we voor het eerst de zee zagen aan deze kant van het land. En wat een verschil met de kust in het oosten! Prachtig wit zand en een helderblauwe zee met spelende dolfijnen! Zalig!

Sweeeep: klikken want het is een panorama foto!

Hierna sprongen we terug in de camper en reden we nog wat verder doorheen het prachtige Australische landschap, terwijl we onze ogen de kost gaven. Het is hier dan ook heel anders dan aan de eastcoast. Het land is hier veel droger en ruwer en het is hier welliswaar nog veel minder bevolkt! En wij hadden aan de oostkust al vaak het gevoel dat wij de enigste mensen ter wereld waren...

Toen we plots langsheen een enorme vlakte van witte duinen reden, konden we het niet laten om onze camper langs de kant van de weg te zetten en in deze zandbergen te gaan 'spelen'.

Hierna reden we naar het Nambung National Park waar de Pinnacle Desert op ons lag te wachten. een bezoek dat zeker de moeite waard was!
Toen de zon begon te zakken, haastten we ons terug richting de kust om samen met een lekker flesje schuimwijn en een Aussi- BBQ van de zonsondergang te genieten!

Deel 2 van Silke`s verjaardagsdriedaagse begon met een zoveelste blaasontsteking... We vertrokken dan ook heel vroeg aan Kangaroo Point op zoek naar een fatsoenlijke WC.  Die vonden we in Green Head (populatie 200). De baai van Green Head was een van de mooiste die we op onze reis tot nu toe tegenkwamen; een prachtig wit strand met azuurblauw water omringd door rotsen...

Opweg naar onze slaapplaats reden we langs een volledig opgedroogd zoutwatermeer. Het resultaatt was een enorme witte vlakte die wat aan Antarctica deed denken.

Een voorbijrazende roadtrain (kamion met 2 tot 4 aanhangers) bederfde de sfeer een beetje door een steen tegen onze (niet verzekerde) voorruit te ketsen. Gevolg: een schone ster die op eigen kosten genaakt moest worden. Een uitgave het equivalent van drie bakken bier... Na een gezellig kampvuur kropen we weer heel vroeg in onze derde editie van `little Belgium`.

De laatste etappe (brownie-dag) van Silke`s verjaardagsdriedaagse bestond uit inkopen doen en de voorruit laten repareren. Verder legden we weer wat kilometers af en stopten we onderweg om te douchen op het strand en wat naar de kite- en windsurfers te staren onder een stralende zon.

De volgende dag stond het Kalbarri National Park op het programma. Via een dirtroad die onze camper weer lekker op en neer deed daveren, kwamen we aan `the loop` waar een drie uur durende wandeling op ons lag te wachten. De rivier die zich een weg baande doorheen dit enorme, droge landschap was echt prachtig. Helaas waren er ook weer duizenden vliegen van de partij (nog meer dan in de buurt van Alice Springs!) en we kunnen je zeggen dat dit niet echt aangenaam was.

Beetje ambeTANDte vliegen...

Natures Window

Heel wat kilometers noordelijker verlieten we de highway om een schiereiland op te rijden dat bekend staat voor zijn prachtige zee met vele dolfijnen. Op onze eerste dag vonden we hier enkele prachtige stranden en konden we met onze camper tot vlak aan de zee rijden om hier dan de rest van de dag luilekker door te brengen. Nu ja, heel relaxed was het niet want duizenden vliegen hadden blijkbaar van onze plannen gehoord en vielen ons al snel na het uitstappen aan. Noodgedwongen moesten we in onze camper schuilen en konden we dus enkel van achter glas van het prachtige uitzicht genieten. Gelukkig had ons camperke een tafel en stoelen en konden we ons wel `nuttig` bezighouden.

Als de vliegen ons met rust lieten, konden we eindeloos genieten...

De volgende ochtend vertrokken we voor zonsopgang naar Monkey Mia, waar elke ochtend een tiental wilde dolfijnen tot zeer dicht bij het strand komen. We hadden geluk en waren op tijd daar om deze flippers van zeer dicht bij te aanschouwen! Aangezien het aantal vliegen op dit strand zeer beperkt was, besloten we daar maar van te profiteren en een gezellig zon- en zwemdagje te houden.

De volgende dag was er een van vooral rijden. Maar al deze saaie kilometers (want hier valt onderweg dus niet echt veel te zien buiten 1 lange rechte weg met aan weerszijden enorme niksheid) werden al snel vergeten toen we in Coral bay aankwamen, snorkelgerief aandeden en eindelijk nog eens de prachtige onderwaterwereld in konden duiken. Helaas hadden we geen onderwatercamera mee en kunnen we jullie dus geen foto`s tonen van wij die grote schildpadden aaien.
Slapen deden we die nacht gewoon aan de kant van de weg, een weg waar misschien 1 keer per uur een 4x4 of road train voorbij raast...

Het uitzicht door de voorruit dat we zon 3500 km lang hadden....

Road Train

Ook de volgende dag stond er gesnorkel op het programma. Zowel in Oyster Bay als in Turquoise Bay zagen we weer prachtige gekleurde vissen tussen het schitterende koraal zwemmen...
Turquoise Bay is trouwens de mooiste baai die we hier in Australie gezien hebben. Het zand was spierwit en de zee had een kleur zoals je die wel eens in de boekjes ziet, maar dan zonder een vrouwke in een hangmat.

Na wat zonnekloppen en heerlijk snorkelen, verlieten we Cape Range National Park en sliepen we weer langs de weg, klaar om aan de lange (zelfde) terugweg te beginnen de volgende dag: 1270 km in 2 dagen met tussendoor enkele pauzes voor een plasje, een boefke en een beenstrekje...

Veel rijden, maar elke kilometer (en druppel dure benzine) zeker waard!



"Hey Pee, hebt ge nog een wortel?"



Kus,

Sil en Antoine